یک شعر محلی سروده ام که پیشتر در یک نشریه استانی درج شده و گرچه به گویش جوبن است، همه ی رودباریها آن را متوجه می شوند. بزودی فایل تصویری هم به آن خواهم افزود. 

                "تو خدا بوگو خدا ته پشت دره"

زندگــــی باغه آما دارا مـــــونَم       وَردرا خاکِ میون ریشه زنَـــــــــــم

ورف آهای توفون کُنه بورون زنه       اَمــه وَلگــــونا سراســـــــر خوکُنه

جِر و جور داره اي دنـــیا هَنه ده       یه رو خَندای یه رو زار کُــــردنه ده

یه رو یَک اُره یه رو شیش اَمه ره     یه رو ناز نای یه رو تفشیش اَمه ره

کُهنه مَرخه بازه دنــــــیا هَچینه؟     مرخونا هِــی خوکُنه هِــــی دَچینه

تو ته را یا روزگـــــار خو رایا شو      ته بُدوته اُنه جــــــونا آنشـــــــــــو

سیاجون هرچه ته ره بُدوت دَکُن      سردِ آوا هَچینَــی فی دامَـــــخون

اگه دنـــــــــیا ته جا فرمون نبره       چره غم خوری ته دستا چـه دره؟

تونی آچینـــــي اَسَرنو چاکُنی؟       نُتونی هَچیــــــن چره ناله زنــی؟

دنیایه سختیه جا سختی مکُن        آسوني گِه پیش بومه پشت آمکُن

یه تا راستِ را دارَم دو تا نیـــه         کچ بِشی خدا ته جا رضـــــــا نیه

تو خدا بوگو خـدا ته پشت دره         ته بارا هِشکه نبَرد خــــــــدا بره

ته دلِ تُشکا شِل آکُن نالَجَی          تا گـــــــــــرفتارِ روزون زار آمَجَی

                    علی علیزاده جوبُنی