شامی رودباری

یکی از خوراک هایی که بخواهی نخواهی به نام رودبار ثبت است و در شهر مقدس رشت هم به همین نام  شهرتی برای خودش دست و پا کرده "شامی رودباری" است.

شامی که شامی است ولی "رودباری" که دنبالش بیاید پیداست که صد در صد روغن زیتون در آن هست.  باری گوشت چرخ کرده و پیاز خرد شده و زردچوبه و نمک و فلفل را با یک سبزی بومی به نام "پلنگ مِشک" با هم مخلوط می کنند و در روغن زیتون  با گرمای کم تفت می دهند. چون نقطه ی جوش روغن زیتون ژایین تر از روغن آفتابگردان است و اگر شعله زیاد باشد روغن زود بخار می شود. خلاصه برگ برنده ی این شامی همان سبزی محلی و روغن زیتونش است که آن را از "کتلت" های شهری متمایز می کند.

ولی این سبزی چون بوی خوبی دارد به مشک مانند شده است ولی پلنگش را نمی دانم چیست. ساقه اش را ندیده ام و سالمندترها هم از چند تن پرسیدم ندیده بودند. من تنها خشک شده ی آن را دیده ام. می گویند که این سبزی بیشتر در ارتفاعات کلاس و کفته و ارتفاعات غربی رودبار می روید.

طرز تهیه ی " تُرش آوَی"

یک قاشق رب گوجه فرنگی و یک قاشق رب انار و دو تا سه قاشق غذاخوری آرد گندم را در آب سرد، کاملاً حل می کنند و روی شعله کم می جوشانند تا محلولی به دست آید. سپس مقداری خیل (گشنیز) و مقداری خِنِشک (نعناع وحشی؟) و مقداری بولبو (به قول گیلکها چوچاق) را خرد می کنند و آنها را با مقداری سیر سابیده قاطی می کنند و همه را یکجا در روغن اندکی تفت می دهند. سپس همه را داخل آن محلول می ریزند و مقداری آب می افزایند. ده دقیقه پیش از آنکه خورشت قوام بیاید، گلپر و نعناع خشک و نمک و فلفل را هم به مقدار لازم به آن می افزایند. مقداری هم ماهی شور در محلول می ریزند و محلول را روی شعله ی کم می گذارند تا قوام بیاید. برخی تخم مرغ هم در آن می شکنند که خیلی به مذاق من خوش نیامد. این خورشت را با برنج سرو می کنند.