از نظر دستوری کارش اسم مصدر  و به معنای کاشتن است. این اسم مصدر، مجازاْ معنای اسم مکان پیدا کرده است. کارش یعنی جایی که در آن چیزی را می کارند. در عمل هم می بینیم که کارش سراسر گندمزار است و در قدیم هم در آنجا گندم، جو  و... کشت می شده است.