روستای جوبن

موضوع پایان نامه کارشناسی ارشد همولایتی گرامی مان آقای مهران حاجی زاده جوبنی عبارت است از:

بررسی ساختار واجی و صرفی گویش تاتی جوبن

که به راهنمایی آقای یداله پرمون و به مشاوره آقای محمدرضا احمدخانی در سال 1390 در دانشگاه پیام نور تهران دفاع شده است. با آرزوی موفقیت برای آقای حاجی زاده، چکیده ای از پایان نامه ایشان در زیر، جهت آشنایی علاقه مندان ذکر می شود:

گویش تاتی به زعم بسیاری از محققین همانند دیار دیرین خود تالشی ، بازمانده زبان آذری باستان است این گویش دو گسترده جغرافیای شمال تا شمال غرب و در محیطی ترک زبان گویشور دارد که به دلیل وسعت حوزه گویش آن گاهی گویشوران نواحی مختلف در برقراری ارتباط دچار مشکل می شوند و هدف رساله پیش رو بررسی ساختار واجی و صرفی گویش جوبن رودبار (گیلان ) می باشد که در واقع به یکی از گویش های رودبار در در دره سفید رود و آن هم در روستای جوبن که خود شامل چندین محله است می پردازد . بنابراین گویش های رودبار از زمره گویش تاتی محسوب میشوند که پیش تر بدان اشاره شد آنچه که تحقیق حاضر در بررسی گویش جوبنی در حوزه های آوایی و صرفی بدان دست یافته اند چنین است : از نظر دستگاه آوایی گویش جوبنی شباهت زیادی به ساختار آوایی زبان فارسی معیار و رسمی داشته و همانند آن دارای 23 همخوان می باشد . از ویژگی های همخوان های این گویش کاربرد واج /،/هجای واج/R/ و کاربرد واج/b/ به جای واج/f/ویا/v/در برخی از واژگان می باشد و نیز حذف واج های /?/و/h/ در موقعیت میانی و پایانی واژه و همچنین در بخش واکه ها تبدیل واکه (u) به واکه(i) و تبدیل واکه (a) به واکه (O) در گویش به میزان فراوانی می توان به مثال آورد از نظر ساختواژی (صرف) گویش جوبنی دارای ویژگی هایی چون پیشوندهای فعل ساز و در پی آن فعل های پیشوندی فراوان بسامد محدود هجای cvcc قرار گرفتن وابسته های فعلی واسمی قبل از هسته وجود استثناءهای گوناگون در صرف افعال که در ساختار فعل و شناسه ها به چشم می خورد . کاربرد ضمیر مشترک فقط در ساخت های سوم شخص ( مفرد و جمع) و نیز کاربرد ضمایر شخص پیوسته و در جایگاه ضمایر شخصی در گویش از بارزترین تفاوت های حوزه صرفی گویش با حوزه بصری زبان فارسی است .